Vir Christopher...

Soms rol die see,

groot rotse op die strand.

Waar dit sal staan, en tydelik

n Vesting aan geliefdes gee.

n Plek waar jy jouself kan wees,

n Anker teen die wind en weer.

Maar soos die see ons iets kan gee, 

so kan die see ook weer ontneem.

Met hoog gety die golwe stuur,

en daardie rots weer terug kom vat.

Dit laat ons nou, so propvol rou,

en laat ons dink dit is te gou.

Ons wat hier op die sand bly staan, 

voel so verslae, oor die wat gaan,

weer terug rol in die oseaan.

Al wil ons nie nou mooi verstaan,

moet ons besin, dis hoe dit gaan.

Keer alles terug, na daar vandaan.

In die diepste plekkie van die see,

sal sy nou rus, en vrede he.

Ons trane is wel nou gepas,

maar laat Haar golwe ons kom was.

Dat ons, met tyd, weer sal onthou,

haar liefde bly aan ons getrou.

Stukkie Siel

n Stukkie van my siel is weg.

Verkoop aan jou, so onverwags.

n Stukkie, skaamteloos gebreek,

aan jou verband, oor ek gelukig was.

Dalk wou jou koop, en ek verkoop,

want soms is daar n mag wat praat.

n Wete, hoop, dat dinge hoort,

soos ying  en yang, n deksel en n pot.

Maar nou is daar n groot gemis,

want dit wat was, is nou nie meer.

Geen eenheid, harmonie versteur,

die pot en deksel wat nie pas.

Hoe vat ek terug, my stukkie siel,

en maak weer heel, dit wat gebreek,

en nou gelas, die merke wys?

n Siel wat voel, erg  tweedehands.

Soms...

Soms, is dit nie goed,

om van elke kant, te veel te weet.

Dit maak jou lam, en hou jou vas,

op die middelman, n noue gang.

Weerhou jou van ten volle gee,

n buffer om jouself te keer.

Die anderkant se seerste seer

maak toe die deur vir liefde gee.

So kan jy nie vir altyd leef,

jouself van alles mens ontneem.

Vergeet nou van verlede keer,

laat jou toe, vir weer probeer.

Net hierdie pyn, kan ons so leer,

van liefde wat geen hart kan keer.

Taal

Jy praat met my,

tot my, in my eie taal.

Maar soos jy dit praat,

het ek dit nog nie ooit gehoor.

Dis vreemd, maar tog bekend.

Dis woorde gee, aan dit wat dink

nog glad nie oor my lippe stuur.

Dit vat so raak, daai diep gedagtes,

formuleer die ongesproke,

sit dit in die oopte uit

waar dit my so verwonder.

Want dit klink tog so eenvoudig,

maak wat jy ken so onbekend.

Koos Mashup

Swerwers sonder rigting, soekers wat nooit vind.

Orals is die tekens van ons onvervulde wel en wee.

Toe ons swerwers vas, na iets verlang,

op reis soos soekers wat nie vind.

Dis soos vergete woorde deur die wind verwaai,

vaag onthoude grepies uit ons eie ou verhaal.

Van die skatkis met ou kettings vas gebind,

vergane in die kelders van die diep blou see.

Ons gesigte, drome, name wat deur die rookmis kyk,

toe ek jou nie kon raak, vergeet. Jou nie bemin en trou versin.

Jy jou op jou wysheid roem, en met jou tas en reisbiljet

jou nie wou bind aan enkeling op slentergang.

Maar nou na stap, tien duisend ure, nagte langs diep swart riviere

hoor ons weer die deuntjie draai, deur kranse van beton.

Die neon boog se punt, wat as die reen van stof en roet,

verby is, en die rook verdwyn, aan sterrelose hemel hang.

Dit bring weer terug vergete hoop, wat rigting aan die swerwers gee.

Waar ons nie meer verhaal nie, en die vrede bly.

Ons groter sorge is vanself verby.

Hier ons kan liefhe nou, tot alles vergaan.

Nou kan ons weer ons spore volg, deur die melkweg na n ver land stryk.

n Wereld ver, oorkant die maan, en daar die land van blou saffier.

Hier vat ons hand, sonder versuim. Op vleuls van wind,

die laaste keer, net kinders van die wind.