Waarom

Waarom rook en dink n mens so graag?

Is dit n ontsnapping , n aanvaarding ?

Die tydelike satisfaksie wat jy kry?

Om deel  te he, in te wees,

Terwyl jy n hartseer weg moet steek.

Waarom so maklik sex.

Assof dit net is soos brood?

Die instand fix vir liefde

n Tydelike  sigaret?

En in jou siel dra jy swaar,

om daai dieper hunkering te verbloem.

Waarom baklei oor n toilet seat,

En wie die skottelgoed moet was?

Is dit oor jy n baklei moet kry,

Maar die olifant in die kamer

storm oor ons albei, sonder verset?

Waarom kruip ons weg?

Agter emosies, agrumente en liefde.

Alles misgeplaas.  gefokus op die kort termyn.

Klim uit agter  jou skild.

Aanvaar jouself.

Soek die waarheid en die rede,

Sodat jy werklikwaar  kan lewe.

Die Spel

Alles, niks, iets tussen in.

Op en af, van links na regs,

alles in en alles mis,

want net ek het die spel gespeel.

Dis games, dis speel.

Te ernstig, en reels.

Dis fun, dis sad,

Want net jy het die spel verstaan.

Reddings boot

n Ander om te lei,

my aandag weg van jou.

Want hierdiekant van ons

Is baie koud en leeg.

Te gou het ons,

die rotse teen gevaar,

en los my op n boodjie

erens in die osean.

Sonder n rigting, en voel ook man aleen

Moet ek, myself oorleef

en jou gelaat om nog te dobber,

in n rigting,  jou eie reddingsboot.

Ek wou sou graag n rigting vind

Met nog n siel op regterhand.

Maar nou’s dit so, want sommer maar

en weet ek steeds nie wat’s gepas

My anker le by jou.

Wegloop

Mens kan nie altyd weghol nie.

Van ander, van jouself.

Met elke keer se wegloop, bly daar altyd iets wat hang.

Mens kan nie altyd keer nie,

dat daar iets jou wel gaan raak.

n Hart is nie n klip nie, en dit raak partykeer bang.

Mens kan nie altyd keer nie wat n mens aan ander doen.

Soms moet jy staan en om jou kyk,

En weet jy’s nie aleen

Elke aksie het reaksie, maar dis die uitkoms wat mos tel.

Dis ying and yang, dis goed en sleg.

En soms moet jy met albei deal.

N oor, n woord,of selfs net jou daar wees

Verlos jou van n las, en gee n ander pas

Mens kan nie altyd weghol nie.

Want elke keer se rugomdraai,

 maak next time soveel makliker.

Met elke keer se wegloop maak jy in jou dood

 n stukkie van n ander self.

En erger steeds, die lewe in n ander een.

Heel

n Buisie Bostic om te plak,

10 000 skerwe van n gebroke hart.

n Naald en garing, om vas te werk ,

al die stukkies van my hoop.

Genoeg bakstene en sement,

om n muur regom my mens te bou.

Ondeurdringbaar, in my eie fort

om weer te heel, vir nog n keer.

Ligtoring

Die lig flits, flits oor die water

10 000 kerse sterk.

Op die stuimige oseaan

vasgevang in natuurlike mag,

stuur die skip, reg af op die rotse af.

Flikker lig, waarskuwing.

Verlig net bietjies.

Skep ilussies van onwerkilkheid,

en soos n mot na kers,

die afgrond in.

Dog die lig is hoop,

n  roep oor die onstuimigheid.

N baken na n veiligheid,

n landings plek

en  sprankie hoop.

Maar nou te laat,

verblind deur lig,

kon ek my skip nie stuur,

en oor die rotse, stukkend,

die dele van my hart.

As(f)stand

In stilte,

deur Godsverlate plekke

het n vuur verdoof

Van teerpad na grondpad

Afstand gesplaas

en hoop gekwyn.

Die stilte, oordowend

en soos om ons,

niks

n kooltjie gloei nog

maar met niemand daar

is daar binnekort net 

as..